Skip to main content

प्राथमिकचा शेवटचा दिवस

आज ७ एप्रिल २०१८.
बालशिक्षणचे प्राथमिकचे चौथीचे विद्यार्थी आणि पालक ‘CID’( Children’s Independence Day) आणि PID ( Parents Independence Day especially सर्व आयांचा!) साजरा करतोय.

परिक्षा संपल्याचे सुख आहेच पण त्याच बरोबर आज अचानक जाणीव झाली की अरेच्चा ! संपली की Primary! तब्बल ८-९ वर्षे मुले शाळेत जात आहेत.शाळेत सोडताना आम्हाला घट्ट धरून रडणारी आमची चिमुकली आज म्हणते की आमचा friends चा plan ठरलाय आई! Please आम्हाला आता enjoy करू दे. तु नको disturb करूस किंवा तु please आता नाही म्हणू नकोस.

लहान असताना शाळा सुटली की teacher च्या खांद्यावर झोपलेल्या आमच्या मुलांना आम्ही कित्येकवेळा घेतलय. ज्या निरागसतेने मुले आपल्या teachers वर विश्वास ठेवायची त्याच निरागसतेने यापुढे ठेवतील??

शिक्षक वाक्य प्रमाणम्! Teacher सांगतील ते आणि तसेच बोलायचे, लिहायचे. अगदी १% सुद्धा बदल करायचा नाही. एखादि घटना, बातमी जर आई-बाबंपेक्षा teachers नी सांगितली असेल तर ती पटणार... आपल्याला परत परत घोळवून सांगणार.

आम्ही कितीही सांगितले तरी जोवर teachers त्यांवर शिक्कामोर्तब करत नाहीत तोवर regular dry fruits देखील हे कधी खाणार नाहीत.

माझ्या तर जुळ्या पण वेगवेगळ्या divisions मध्ये असल्याने माझ्या teacher vs तुझ्या teacher अशी रंगलेली जुगलबंदी मी अनेकदा अनुभवलीय.

हे सगळं आठवताना भरून येतय आणि त्याच बरोबर एक जाणवतंय कि आता थोडंसं mature बनावे लागेल मुलांना! कित्येक वेळा स्वत:च स्वत:ला सांभाळावे लागेल. असेच प्रेम करणारे शिक्षक यापुढे पण मिळतील पण आपली पाटी कोरी करून त्यांना स्वीकारावे लागेल.

बाहेरचे जग खुणावतय मुलांना पण आता कडेवर घेवून ते कोणी दाखविणार नाही पण नवीन शिक्षकांच्या मागे उभे राहून, थोडे ‘between the lines ‘ समजावून घेऊन पुढे जावे लागणार आहे.
 मुलांनो, तुम्हा सर्वांना माध्यमिक शिक्षणाच्या वाटचालीसाठी खुप शुभेच्छा !!!!

Comments

Popular posts from this blog

दि लिटल बाॅल

दि लिटल् बाॅल Carlos Martinez हे नाव म्हणजे theatre क्षेत्रातील ‘Miming’ चा बादशाह . त्यांचा नुकताच एक performance पाहिला . ‘ दि लिटल् बाॅल ’. एका माणसाला एक छोटा बाॅल सापडतो रस्त्यात . लहान मुलाप्रमाणे तो त्याच्याशी खेळायला लागतो . गंमत म्हणजे बाॅल एका हातातून दुसर्‍या हातात जाताना हळूहळू आकाराने मोठा होत जातो . एक क्षण असा येतो की आता ‘ तो ’ त्या बाॅलला हातात धरू शकत नाही .( आपण हसायला लागतो ) ‘ तो ’ त्या बाॅलला जमीनीवर ठेवून खेळणे सुरू ठेवतो . हळूहळू बाॅल इतका मोठ्ठा होतो की त्याच्याशी खेळणे कठीण होते . पण तरीही ‘ तो ’ त्या बाॅलला हात लावणे सोडत नाही . ( आपल्याला अजून हसू येते ) आता त्या बाॅलची ताकद वाढलेली असते . त्याच्या त्या वाढलेल्या ताकदीने तो बाॅल त्या माणसाला आत खेचून घेतो .  आता माणूस आत अडकलाय , तो आतून आवाज द्यायचा प्रयत्न करतोय पण आवाज बाहेर ऐकू येत नाहीये . त्याची धडपड पाहून आपण आपले हसू थांबवू शकत नाही आणि त्याचबरोबर आपल्याला जरासे ...

हृदयात वाजे समथिंग.....

हृदयात वाजे समथिंग..... सई: आई, उद्या व्हॅलेंटाईन डे आहे ना? मी: हो. सई: मग तु काय करणार? मी: काही नाही, सकाळी उठून माझ्या व्हॅलेंटाईनला गवारीची भाजी आणि पोळीचा डबा देणार, भांडी घासणार,घर आवरणार... सई: ए काय गं आई! किती बोअरिंग...काहीतरी वेगळं... मस्त करा ना. मी: ( मनांत) आता काय वेगळं आणि मस्त करणार बाई!हम्म, गेले ते दिवस आणि तसे दिवस आले तरी कधी होते म्हणा, असो, मी: (उघडपणे) मस्त म्हणजे???? सई: (लबाडपणे हसत)अगं मस्त म्हणजे कळलं नाही तुला? मी: (मनांत) बापरे! हिला कधी कळायला लागलं सगळं, आजकालची लहान मुलं म्हणजे ना,जाम स्मार्ट झाली आहेत, मोबाईल इंटरनेटमुळे सगळं फार लवकर कळते त्यांना! मी: ( उघडपणे जरा ओरडूनच) काय नाही कळाले??  आणि तुला काय करायचे गं व्हॅलेंटाईन वगैरे, लहान आहेस अजुन. आणि हो, ते व्हॅलेंटाईन सोड आता, अभ्यासाला लागा, परिक्षा जवळ आलीय आता. नस्त्या उठाठेवी करू नका! चल आता जा! सई: (बाहेर जाऊन जुईला म्हणाली) आईला ना काही कळत नाही. कित्ती ओरडते अंगावर उगीचच. आता उद्या काहीतरी मस्त कर म्हणाले तर मला काय ओरडली. जुई....पिझ्झा किंवा बर्गर मागायला काही दुसरी , अजुन ...

टोपीवाला आणि माकडे- पार्ट २

टोपीवाला आणि माकडे -पार्ट २ टोपीवाल्याने झाडाच्या इतरत्र पडलेल्या सर्व टोप्या आणि टोप्यांच्या बाजूला पडलेली माया ( जी या माकडांनी वाटसरूंकडून लुटलेली), माकडांनी खाली फेकलेली फळे उचलली आणि गावाकडे चालू लागला. घरी गेल्यावर त्याला समजले की अरेच्चा! आपल्या जेवढ्या टोप्या माकडांनी घेतल्या होत्या, त्यापेक्षा जास्त टोप्या मिळाल्या परत. असे कसे काय ब्वा??थोडा शोध घेतल्यावर  त्याला समजले की हा तर त्या माकडांचा खेळ आहे, खाऊच्या आशेने बरीचशी माया या माकडांनी जमा केलीय. खाण्याच्या पदार्थांव्यतिरीक्त त्या माकडांना कशातच interest नव्हता. मग ह्या टोपीवाल्याने extra मिळालेल्या टोप्या गावातील गरजूंना दिल्या, मिळालेल्या मायेमधून त्याने झाडाजवळ पाण्याची विहीर बांधली.नवीन झाडे लावली.एवढे करून तो त्या माकडांना नाही विसरला, त्यांच्यासाठी नित्यनेमाने खाऊ नेऊ लागला.साहजिकच माकडांची वाटसरूंच्या सामानावर डल्ला मारायची सवय सुटायला लागली. ती माकडे आता ह्या टोपीवाल्याला आपला मानू लागली. काही माकडे झाडावर साठवलेली माया स्वत:हून टोपीविक्याला देऊ लागली. जे वापरून तो टोपीविक्या नवनवीन झाडे लावायला लागला.जं...