शब्द आणि भाषा

इयत्ता तिसरी, कडू सरांच्या आॅफिस समोरचा वर्ग. माझी आणि मयुराची ठरलेली जागा, सेकंड लाईन मधला पहिला बेंच. आमच्या आधी आलेल्या मुली पण त्याजागी बसणार नाहीत इतपत आमची दादागिरी. पण त्यादिवशी काही वेगळंच घडलं, आम्ही वर्गात आलो तर तिथे माझ्या जागेवर कोणीतरी अनोळखी ,नवीन मुलगी बसलेली. मी: ए उठ! हि आमची जागा आहे. ती: मी नाही उठणार , मी पहिले आल्येय. थोडावेळ आमची धुसफुस झाली पण ती तिथेच बसली. बाई वर्गात आल्या, आम्हाला तिघींना एका बेंचवर पाहून न पाहिल्यासारखंच केलं. तिने दप्तर पाठीशी ठेवले होते. तिचे लक्ष नाही असे पाहून मी ते जमीनीवर पाडले, ती ते घेण्यासाठी वाकली अन् मी,तिला बाजूला ढकलून दिले अन् बेंचवर तिला जागाच ठेवली नाही. तिने रडवेल्या चेहर्याने बाईंकडे पाहिले, बाई मला रागावल्या पण मग तिला वेगळीकडे जागाही करून दिली.( मी अन् मयुरा, आम्ही बाईंची तशी लाडावलेली बाळं होतो) ही माझी आणि ‘किरण’ची पहिली भेट. हळूहळू आम्ही सगळेच तो प्रसंग विसरलो अन् मैत्रीणी झालो. मार्कांच्या चढाओढीत मी, मयुरा अन् आता किरणचाही समावेश झाला. एकीकडे आमच्यात पहिल्या नंबराची चुरस होती तर एकीकडे आम्ही अन् आमचा कंप...

प्रतिस्पर्धी अन् मित्र .. आणि डाॅ . काशिनाथ पाहिला .... एकदम कडक सिनेमा ... सुबोध भावे म्हणजे कड्क! क्या बात है!  सिनेमा पाहताना घाणेकरांबरोबरच नव्याने कळली ती आणखी २ माणसे , डाॅ . लागू आणि प्रभाकरपंत पणशीकर ! आत्मविश्वास , ताकदीचा अभिनय अन् तरीही पाय जमीनीवरच . एका लहानग्या चाहतीला आपल्या प्रतिस्पर्ध्याची सही आणून देण्यासाठी प्रचंड मोठे काळीज लागते , हिंमत लागते . फार रिअॅक्ट न होता आपले काम प्रामाणिकपणे करत राहणे अन् जिंकणे हे     येर्यागबाळ्याचे काम नोहे .... प्रभाकरपंत .... तो मी नव्हेच ! इतपतच माहिती ! त्यातल्या त्यात इथे ओशाळलाचा औरंगजेब थोडाफार ओळखीचा ! पण आज सिनेमा पाहिला अन् त्यांच्यातला मित्र समजला .  आपल्या मित्राचा चांगला वाईट प्रत्येक गुण ओळखणारा , त्याच्यातली ताकद त्याच्यापेक्षाही अधिक माहित असलेला , त्याच्या पडत्या काळात त्याच्यामागे खंबीरपणे उभा राहणारा , त्यासाठी जगाशी लढणारा ! त्याच्या विक्षिप्त वागण्याला जाणून घेऊनही त्यातले चांगलेच वेचण...

Pure Non-veg........On Charurthi???????? परिक्षा सुरू झाल्या की मुलांपेक्षा आम्हा आयांचीच exam जास्त असते . उद्या हिंदीचा पेपर .. आधीच आमचा हिंदीत सगळा उजेड तरीही ‘ पोंगल ’ पाठ शिकवायला घेतला . मी : मत्तु पोंगल के दिन क्या करते है ? सजु : मत्तु पोंगल के दिन उपयोग में आनेवाले पशुओं की पुजा करते है ! मी :Very Good, example?? जुई : कोंबडी ....... मी : 😳 आॅं ( मनांत : खाण्याच्या उपयोगी प्राण्यांचा विचार करत्येय का हि ????) जुई : नाही नाही ... बदक मी : 😥😳 अगं काय ???( मनांत : हे खातात हे हिला माहित्येय ??) जुई : Sorry sorry.... कौआ , चिडीया ( मी मनांत : अगदी अफ्रिकेच्या interior भागांत जायला नको हि ) मी : 😪🤫🤫🤫🤫 अगं बाई ..... फसल के लिये उपयुक्त ... गाय , बैल ( मी पटकन उत्तर सांगून टाकले ) @ अनघा पारखी

खेळणी# खुप दिवसापासून ठरवत होते कि मुलींची खोली आवरायची. ते हि त्या दोघी नसताना! अहो! कित्ती तो पसारा! चिंध्यासुद्धा जपून ठेवल्या होत्या दोघींनी! काल मुली आजी आबांकडे गेलेल्या, चला,हवी तशी संधी मिळाली होती आणि वेळही होता. त्यात सई जुईंचे soft toy चे वेड! जाम राग येतो मला त्यांनी soft toy विकत घेतले तर! पण जशी मी खोली आवरली, वस्तू जागच्या जागी ठेवल्या, अनेक तुटक्या फुटक्या वस्तू टाकल्या तेव्हा एक गोड चमत्कार माझ्यापुढे होता. तो पाहून जाणवले कि मुलींना हि गोष्ट का एवढी आवडते! मी त्यांना जपून ठेवल्यामुळे मुलींच्या जन्माआधीपासून जमवलेले हे soft toys फारच प्रेमाने माझ्याकडे पहात होते.

तो आला...त्याने पाहिले.. त्याने जिंकले! अगदी असेच काहीसे झाले त्याचे अन् माझे. Arrange Marriage असून सुद्धा! सगळंच काही छान छान .. Goody Goody नव्हतं. सगळ्या नवरा- बायकोंसारखे आमचेही ‘ बोलणे कमी अन् टोमणेच जास्त’.अगदी रोजच्या रोज! मी ‘एक’ म्हटले की त्याने ‘दोन’ म्हंटलेच पाहिजे आणि त्याने ‘एक’ म्हटले की मी ‘दोन’. होते मात्र अनेकदा माझ्याच मनासारखे. अर्थात त्यालाही ते तसेच व्हावेसे वाटत असते.पण माझ्याशी वादविवाद घालून, मग माझे चिडणे..रूसणे..रडणे आणि मग त्याने हार मानल्यासारखे करुन मला समजावणे!! आम्ही स्वभावाने म्हणाल तर अगदी दोन टोकं! माझी सतत बडबड आणि हा मुलखाचा शांत, मी नाही पटले तर तोंडावर बोलणार अन् हा कोणतीच गोष्ट ओठांवर नाही आणणार, जेवणाची वेळ ५ मिनिटे जरी इकडे तिकडे झाली की ह्याची तगमग सुरु होणार अन् मला मात्र सगळ्या वेळा झुगारून द्यायलाच आवडणार, त्याला आवडणार पोळी भाजी अन् मला चटकदार चाट, चायनीज, spicy पदार्थांची मेजवानी, मी कित्येकवेळा देखाव्याला भुलणार अन् हा मात्र प्रत्येकवेळी तासून Quality पहाणार, मी अनेकदा, अनेकांकडून अपेक्षा करणार, अन् पूर्ण न झाल्यास चिडचिड करण...

आज ७ एप्रिल २०१८. बालशिक्षणचे प्राथमिकचे चौथीचे विद्यार्थी आणि पालक ‘CID’( Children’s Independence Day) आणि PID ( Parents Independence Day especially सर्व आयांचा!) साजरा करतोय. परिक्षा संपल्याचे सुख आहेच पण त्याच बरोबर आज अचानक जाणीव झाली की अरेच्चा ! संपली की Primary! तब्बल ८-९ वर्षे मुले शाळेत जात आहेत.शाळेत सोडताना आम्हाला घट्ट धरून रडणारी आमची चिमुकली आज म्हणते की आमचा friends चा plan ठरलाय आई! Please आम्हाला आता enjoy करू दे. तु नको disturb करूस किंवा तु please आता नाही म्हणू नकोस. लहान असताना शाळा सुटली की teacher च्या खांद्यावर झोपलेल्या आमच्या मुलांना आम्ही कित्येकवेळा घेतलय. ज्या निरागसतेने मुले आपल्या teachers वर विश्वास ठेवायची त्याच निरागसतेने यापुढे ठेवतील?? शिक्षक वाक्य प्रमाणम्! Teacher सांगतील ते आणि तसेच बोलायचे, लिहायचे. अगदी १% सुद्धा बदल करायचा नाही. एखादि घटना, बातमी जर आई-बाबंपेक्षा teachers नी सांगितली असेल तर ती पटणार... आपल्याला परत परत घोळवून सांगणार. आम्ही कितीही सांगितले तरी जोवर teachers त्यांवर शिक्कामोर्तब करत नाहीत तोवर regular dry fruits देखील...