Skip to main content

शब्द आणि भाषा

शब्द आणि भाषा

सई जुई( स.जु): आई, इथे व्हॅनमध्ये सगळे मल्याऽऽलम् बोलतात, इन्द पेरन्ना...आम्हाला कळतच नाही.😏

मी: अगं मग शिका ना ती भाषा ...हळूहळू समजायला लागेल.आता ते निन्द पेरन्ना की काय ते कळते ना!

सजु: आई, ते एक गाणे पण येते आम्हाला..
“ईट्टडा पक्कड पोये....”💃🏻💃🏻
आई, आपण School मध्ये सेकंड लॅंग्वेज म्हणून अरबी घेऊयात का?? मग ती ही येईल आम्हाला.

मी: अगं पण आधी आपली मराठी-हिंदी तर नीट शिका...ती तरी कुठे बोलतां तुम्ही व्यवस्थित !

सजु: पण आई, ही भाषा कोणी तयार केली? I mean आपण महाराष्ट्रातले लोक मराठी बोलतो, गुजरात मध्ये गुजराती, केरळ मध्ये मल्लु आणि अरबी, ‘ईन्शा अल्लाह’, ‘के फलाल?’ वगैरे

मी: फार काही माहीत नाही मला, पण फार पूर्वी माणूस बोलायला लागला तेव्हा त्याच्या हावभावावरून , त्याच्या actions वरून काही शब्द तयार होत गेले.आदिमानव पूर्वी sign language मध्ये सगळे व्यवहार करायचा, मग कदाचित त्या प्रत्येक sign ला ठराविक शब्द ठरत गेले आणि हळूहळू भाषा develop होत गेली. मग एका शब्दातून दुसरा शब्द तयार होत गेला. पोथ्या पुराणेआणि इतरही अनेक ग्रंथ लिहिले जाऊ लागले.

सजु: हं!!!!! (अर्धवट ऐकून दोघी आत पळाल्या)

( पाचच मिनीटांनी त्यांच्या खोलीतून जोरजोरात आवाज यायला लागला, मी पळतच तिथे गेले, तर ह्या दोघी तावातावाने भांडत होत्या.)

जुई: तू चुप् बस्स सई, वित्रट कुठची!
सई: तुच चुप्प बस!जे बोलतं तेच असतं, निथळ कुठची!
जुई: वित्रट गाढव! वेड्यासारखे वागणारी!
सई: निथळ बावळट! सगळीकडे पसारा करणारी!
मी: अगं काय चाललंय !
सई: आई, तू जा, तु आमच्या भांडणात गुंतळ घालून वाढवू नकोसच.
मी: गुंतळ?????? Anyway,सोडवा तुमचे भांडण तुम्हीच फक्त मारामारी नाही करायची( असे म्हणून या शब्दांचा अर्थ नक्की काय हा विचार करत मी बाहेर गेले)

मनात विचार आला की आज यांना या शब्दांचे अर्थ नीट नाही सांगितले तर अजून कदाचित २५-३० वर्षांनी खालील २ शब्दांना जोडल्यास तयार होणारा समानार्थी शब्द लिहा ह्या प्रश्नप्रकारांत (अर्थात मराठी third language म्हणून राहिली असली तर)

विचित्र+ वात्रट= वित्रट
निखळ+अजागळ= निथळ
गुंतणे+ गोंधळ= गुंतळ

हि ऊत्तरे लिहिली जातील.

पण मग मनांत आले भाषा अशीच तर develop झाली असेल नाही???

@ अनघा पारखी

Comments

Popular posts from this blog

दि लिटल बाॅल

दि लिटल् बाॅल Carlos Martinez हे नाव म्हणजे theatre क्षेत्रातील ‘Miming’ चा बादशाह . त्यांचा नुकताच एक performance पाहिला . ‘ दि लिटल् बाॅल ’. एका माणसाला एक छोटा बाॅल सापडतो रस्त्यात . लहान मुलाप्रमाणे तो त्याच्याशी खेळायला लागतो . गंमत म्हणजे बाॅल एका हातातून दुसर्‍या हातात जाताना हळूहळू आकाराने मोठा होत जातो . एक क्षण असा येतो की आता ‘ तो ’ त्या बाॅलला हातात धरू शकत नाही .( आपण हसायला लागतो ) ‘ तो ’ त्या बाॅलला जमीनीवर ठेवून खेळणे सुरू ठेवतो . हळूहळू बाॅल इतका मोठ्ठा होतो की त्याच्याशी खेळणे कठीण होते . पण तरीही ‘ तो ’ त्या बाॅलला हात लावणे सोडत नाही . ( आपल्याला अजून हसू येते ) आता त्या बाॅलची ताकद वाढलेली असते . त्याच्या त्या वाढलेल्या ताकदीने तो बाॅल त्या माणसाला आत खेचून घेतो .  आता माणूस आत अडकलाय , तो आतून आवाज द्यायचा प्रयत्न करतोय पण आवाज बाहेर ऐकू येत नाहीये . त्याची धडपड पाहून आपण आपले हसू थांबवू शकत नाही आणि त्याचबरोबर आपल्याला जरासे ...

हृदयात वाजे समथिंग.....

हृदयात वाजे समथिंग..... सई: आई, उद्या व्हॅलेंटाईन डे आहे ना? मी: हो. सई: मग तु काय करणार? मी: काही नाही, सकाळी उठून माझ्या व्हॅलेंटाईनला गवारीची भाजी आणि पोळीचा डबा देणार, भांडी घासणार,घर आवरणार... सई: ए काय गं आई! किती बोअरिंग...काहीतरी वेगळं... मस्त करा ना. मी: ( मनांत) आता काय वेगळं आणि मस्त करणार बाई!हम्म, गेले ते दिवस आणि तसे दिवस आले तरी कधी होते म्हणा, असो, मी: (उघडपणे) मस्त म्हणजे???? सई: (लबाडपणे हसत)अगं मस्त म्हणजे कळलं नाही तुला? मी: (मनांत) बापरे! हिला कधी कळायला लागलं सगळं, आजकालची लहान मुलं म्हणजे ना,जाम स्मार्ट झाली आहेत, मोबाईल इंटरनेटमुळे सगळं फार लवकर कळते त्यांना! मी: ( उघडपणे जरा ओरडूनच) काय नाही कळाले??  आणि तुला काय करायचे गं व्हॅलेंटाईन वगैरे, लहान आहेस अजुन. आणि हो, ते व्हॅलेंटाईन सोड आता, अभ्यासाला लागा, परिक्षा जवळ आलीय आता. नस्त्या उठाठेवी करू नका! चल आता जा! सई: (बाहेर जाऊन जुईला म्हणाली) आईला ना काही कळत नाही. कित्ती ओरडते अंगावर उगीचच. आता उद्या काहीतरी मस्त कर म्हणाले तर मला काय ओरडली. जुई....पिझ्झा किंवा बर्गर मागायला काही दुसरी , अजुन ...

टोपीवाला आणि माकडे- पार्ट २

टोपीवाला आणि माकडे -पार्ट २ टोपीवाल्याने झाडाच्या इतरत्र पडलेल्या सर्व टोप्या आणि टोप्यांच्या बाजूला पडलेली माया ( जी या माकडांनी वाटसरूंकडून लुटलेली), माकडांनी खाली फेकलेली फळे उचलली आणि गावाकडे चालू लागला. घरी गेल्यावर त्याला समजले की अरेच्चा! आपल्या जेवढ्या टोप्या माकडांनी घेतल्या होत्या, त्यापेक्षा जास्त टोप्या मिळाल्या परत. असे कसे काय ब्वा??थोडा शोध घेतल्यावर  त्याला समजले की हा तर त्या माकडांचा खेळ आहे, खाऊच्या आशेने बरीचशी माया या माकडांनी जमा केलीय. खाण्याच्या पदार्थांव्यतिरीक्त त्या माकडांना कशातच interest नव्हता. मग ह्या टोपीवाल्याने extra मिळालेल्या टोप्या गावातील गरजूंना दिल्या, मिळालेल्या मायेमधून त्याने झाडाजवळ पाण्याची विहीर बांधली.नवीन झाडे लावली.एवढे करून तो त्या माकडांना नाही विसरला, त्यांच्यासाठी नित्यनेमाने खाऊ नेऊ लागला.साहजिकच माकडांची वाटसरूंच्या सामानावर डल्ला मारायची सवय सुटायला लागली. ती माकडे आता ह्या टोपीवाल्याला आपला मानू लागली. काही माकडे झाडावर साठवलेली माया स्वत:हून टोपीविक्याला देऊ लागली. जे वापरून तो टोपीविक्या नवनवीन झाडे लावायला लागला.जं...